حديث هجدهم سليمان ديلمى گفت : نزد امام صادق عليه السّلام بودم كه ابو بصير ، در حالى كه نفسهاى عميقى مىكشيد ، بر آن حضرت وارد شد . هنگامى كه نشست ، امام صادق عليه السّلام رو به او كرد و فرمود : اى ابا محمّد ، چرا اين گونه نفس عميق مىكشى ؟ ابو بصير گفت : فدايت شوم اى فرزند رسول خدا ، پير و ناتوان شده‌ام و زمان مرگم نزديك شده ، با اين وجود نمىدانم در آخرت چه حالى خواهم داشت ! امام عليه السّلام فرمود : اى ابا محمّد ، تو هم ، چنين مىگويى ؟ ابو بصير گفت : قربانت گردم ، چرا نگويم ؟ امام عليه السّلام فرمود : اى ابا محمّد ، مگر نمىدانى كه خداوند تعالى ، جوانان « شما » ( شيعيان ) را گرامى داشته از اينكه كيفرشان نمايد و از پيران « شما » شرم مىكند كه از آنها حساب بكشد . ابو بصير گفت : فدايت شوم ، آيا اين مقام ، ويژهء ما ( شيعيان ) است يا براى عموم اهل توحيد و يكتاپرستان است ؟ حضرت عليه السّلام فرمود : به خدا سوگند فقط مخصوص شما [ شيعيان ] است و ساير مردم را شامل نمىشود . در حديث آمده است كه خداوند مىفرمايد : « سفيدى محاسن مؤمنين از نور من است و من شرم دارم